Schrijven is de goedkoopste geneesheer.

Hallo,
Ik heb mijn eerste blog op de homepagina zien staan, dat is toch wel heel erg gaaf. Maar waar gebruik je de blog dan voor.
Ik kan vertellen over mij en het leven met mijn handicap.
Ik kan verhalen vertellen over wat ik doe. Maar ik kan ook vertellen over de dingen waar ik mij zorgen over maak.
Of de toffe dingen die er gebeuren.
Het papier of in dit geval het computerscherm is al een hele tijd mijn beste vriend. Als ik niet wordt begrepen of ik wil het niet hardop vertellen, dan staan mijn hersenspinsels binnen No time op papier.
Papier is mijn portable therapeut en deze kost bijna niets.
In tijden van economische tekorten en bezuinigingen is dat een erg geruststellende gedachte.
Aangezien iedere Nederlander verplicht enkele ziektekosten verzekering moet bezitten, ben ik daarin geen uitzondering.
Het is in Nederland allemaal wel goed geregeld, maar daar betaal je dan ook voor.
En als je dan van een uitkering rond moet komen hakt dat er elke maand wel flink in. Je kunt dus wel nagaan dat ik een bezoek aan een psycholoog het liefs uit zou stellen tot ik echt krankzinnig dreig te worden.
Gelukkig is het bovenstaand scenario niet op mij van toepassing en kan ik u allen die er in geïnteresseerd zijn melden dat het heel goed gaat.
Ik woon op een fijne plek, heb fijne collega’s.
Kan het goed vinden met mijn groepsgenoten en ik ben elke ochtend blij dat ik mag opstaan.
Elke ochtend vind ik het echt fijn als de wekker weer gaat al denkt mijn hoofd hier anders over dan mijn lijf.
Inmiddels ben ik er wel aan gewend maar het blijft vreemd als je lijf niet of in mindere mate meekomt.
’s Nachts loop ik als een kievit en heb ik nog steeds aan iedere vinger een (bij voorkeur knappe) man en als ik wakker wordt lig ik in mijn eentje in bed en doen mijn benen de eerste tien minuten bijna niets behalve pijn.
En weet ik weer wat het in mijn geval inhoud om mij permanent mobiel door het leven te bewegen.
Ik vind het geen straf maar ben wel een soort van nieuwsgierig wie en belangrijker nog hoe zou ik zijn geweest wanneer ik geen handicap had gehad.
Ik kan met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat ik dan vast geen tijd meer zou hebben om te genieten van de kleine dingen.
Dan zou ik de hele dag van hot naar her vliegen en ’s avonds niet meer weten wat ik heb gedaan overdag. Zou ik eeuwig zonde vinden en of ik daar ooit gelukkig van zou worden?
En.. zou ik het dan ooit nog voor elkaar krijgen om een eigen boek te schrijven?
Groetjes Britt