'T is maar hoe je het bekijkt

Hallo iedereen,

Na een aantal weken mediastilte is Britt weer in de lucht.
Mijn hemel wat nu dan te doen alle onderwerpen waar ik over had willen bloggen zijn nu niet meer up to date.
Aan de andere kant zijn er leuke dingen gebeurd.
Filosofische buien wisselen zich in rap tempo af met vreselijke lachbuien.
Die lachbuien resulteren in zulke heftige buikkrampen dat ik mij toch stilletjes afvraag of dat wat mij onder andere vrouw maakt geen radslagen maakt in de ietwat donkere spelonken van mijn onderbuik.
Of brandende tranen van verdriet, maar eerder nog van opluchting.
Nee natuurlijk ben ik niet zielig, ik train mijn traanbuisjes!
Is zeg maar een kwestie van het opschonen en op nieuw formatteren van mijn harde schijf.
De ruimte is na zoveel jaren beperkt geraakt of anders gezegd een beetje overcrowded.
Uiteindelijk blijkt de buitenlucht alweer de helft van de oplossing.
En wat te denken van een beest op vier poten en een vrolijke kwispelstaart, hoe heet zo’n beest toch ook al weer?
En de rest …Tja, door blijven ademen, wakker blijven en genieten.
En af en toe lekker huilen, al was het maar om de traanbuisjes te trainen!
Bovendien heb ik geen gebrek, zo schijnt’, ik mis namelijk niets, ik heb iets extra.
En da’s heel mooi, zo loopt alles toch nog op rolletjes!
Dank, dank, dank voor een lesje relativeren.