Rolstoelperikelen

Op 5 juli is mijn rolstoel eindelijk gemaakt.
Sta ik in het winkelcentrum te babbelen met mijn nichtje, hoor ik de Indische Waterlelies.
Heel even waan ik mij in sprookjesland en dwaal af richting Kaatsheuvel.
Totdat er in een splitsecond doordringt dat het mijn mobieltje is die afgaat.
Een monteur van mijn rolstoelfabrikant.
Die even kwam kijken naar de afwijking die mijn rolstoel al ruim anderhalf jaar vertoond.
Ik was tien minuten van huis en ben meteen naar huis terug gereden.
Daar zat de monteur relaxt te roken in afwachting van mijn komst.
Er was hem al direct iets opgevallen , maar ik moest eerst maar eens zelf vertellen van er mankeert.
Ik heb al ruim anderhalf jaar last van mijn onderrug, op straat bonkt mijn rolstoel onder mijn zitvlak waardoor mijn versleten tussenwervelschijven het zwaar te verduren krijgen.
En daarbij ‘zwabberen’ mijn zwenkwielen die zich ook schuin onder mijn zitvlak bevinden ook continu.
Waardoor mijn heupen heen en weer wiegen als een Hawaiiaanse danseres op een Luau.
Dat zou er prachtig hebben uitgezien als het gepaard zou gaan met enig ritme.
Maar een ritmegevoel ontbreekt mij al sinds ik spastisch ben geboren.
In mijn bewegingsapparaat bevind zich ook een schokkend bewegingspatroon en iedere idioot kan dan bedenken dat dubbele schokken acute pijn betekent.
Dat viel hem ook al op, dan maar eens onder de kap kijken.
Mijn vering en demping aangepast, er bleek dat die stond afgesteld op iemand met een voor mij goddelijk figuur en gewicht.
Ach ja, ik draag al jaren extra kilo’s kwaliteit mee, door gebrek aan fysieke bezigheden.
Dat is dan weer te wijten aan mijn permanent mobiele leven.
En vervolgens bleek dat er drie ringen kogellagers zonder wrijvingsplaatje in de bevestigingsbuis van mijn zwenkwielen zaten in plaats van één ring met kogellagers, een tweede ring en een wrijvingsplaatje en afdekdopje.
Aan de linker en rechter zijde.
En dan word ik niet geloofd als ik echt al maanden tegen het bedrijf waar de gemeente de onderhoudscontracten voor de rolstoelen mee heeft afgesloten, weet te verkondigen dat er iets niet klopt aan het rijgedrag van mijn rolstoel!
Als ik ze aan de lijn heb hoor ik de meesten al denken “heb je haar weer“.
En toch heb ik gelijk gehad blijkt nu…
Nu dit euvel is verholpen zweeft mijn rolstoel weer als vanouds en heb ik geen rugpijn meer bij iedere hobbel.
Hoera, hoera.
Ik weet ook wel dat ik afhankelijk ben van hen als het gaat om rolstoelreparaties, en laat duidelijk zijn dat ik een goede relatie heb met de monteur die trouw elke donderdag komt.
En door hem wordt ik wel degelijk serieus genomen en hij springt wel degelijk in het vuur om mij eruit te halen.
Maar daar waar er meer mensen samenwerken zullen er altijd fouten en gebrek aan communicatie zijn.
Enige vraag is hierbij: “blijf ons als rolstoelgebruikers serieus nemen, we kennen ons lijf en onze rolstoelen en hun rijgedrag zoals jullie je auto’s en hun rijgedrag kennen”!
No hard feelings, guys!
Ben blij dat ik weer glimlachend rondbrom!
En Rob, bedankt voor het maken van de foto!