Kom erbij zitten.

Vorige week op de kerstborrel geweest, gezellig maar ook best druk.
Wel ontzettend leuk om een beetje te netwerken.
Er zitten behalve wat nadelen ook wel een aantal voordelen aan de beperking waarmee ik door het leven rol.

Mijn verschijning maakt namelijk dat er heel wat mensen zijn die mij wel kennen en dus uit zichzelf even langskomen om een gesprekje aan te knopen.
En toch is het voor mij nogal een vreemd fenomeen dat er heel veel mensen zijn die mijn hoofd herkennen terwijl ik van hen vaak niet eens weet wie zij zijn.
Een leuk onderwerp van gesprek was deze, tot in hoeverre ben ik in dit gezelschap de enige die last ondervindt van enigerlei beperkingen, en niet alleen fysiek.
Vaak ben ik niet te vinden tussen grote groepen mensen, hoewel ik totaal niet mensenschuw ben.

Maar ik ben er nog steeds niet aan gewend dat ik, wanneer ik mensen wil aankijken over het algemeen mijn hoofd naar achteren moet kantelen.
En de zogenaamde tegenpartij bijna altijd gebukt moet staan.
Of door de knieën moet, wanneer zij of zij even snel een mededeling moet doen.
En nu weet ik wel dat het waarschijnlijk ook niet snel zou veranderen.
Ik zou het wel als een uitdaging willen zien wanneer er meer mensen bewust zouden gaan zitten.
Wanneer zij met mij, of een ander persoon die zich dichter bij de grond bevindt in gesprek willen.

Want, heeft iemand zich ooit bewust afgevraagd wat de sociale impact zou kunnen zijn als je en niet open bent, en dan ook nog een zittend bestaan leid.
In een wereld waar meer dan de helft van de communicatie non-verbaal verloopt, zegt lichaamstaal heel veel en wanneer dit niet synchroon verloopt met wat er verbaal wordt gecommuniceerd heeft de Babylonische spraakverwarring een flinke voedingsbodem gevonden.

Nu weet ik wel dat mensen waarschijnlijk niet bewust zo denken maar op deze manier blijf je continu in een soort Psychologisch Ongelijkheids Patroon zitten.
Ik vrees trouwens ook dat dit weleens het achterliggende gevoel kan zijn wanneer zich weer eens ingewikkelde situaties voordoen. Waardoor er zich bij mij een soort diepgeworteld faalgevoel manifesteert in enige omgeving binnen een sociale context, zoals de kerstborrel vorige week.
En misschien, nu ja, hoogstwaarschijnlijk vind ik het daarom ook zo moeilijk om relaties aan te gaan in welke vorm dan ook!