Ongemak

Waarschuwing: leer de weg naar het toilet uit je hoofd, beter nog ga even voor je verder leest.
Ondergetekende stelt zich niet aansprakelijk voor eventueel geleden schade!

Ik heb het erg naar mijn zin, sinds een week of drie ben ik op vrijdagavond lekker aan het sporten.
En ik merk dat de mist der passiviteit is opgetrokken in mijn hoofd.
Vorig jaar heb ik een moeilijk jaar gehad, zoals velen wel weten heb ik een katheter gekregen.
Maar ja, voor je uiteindelijk zo ver bent heb je alle overige opties al uitgeput.
Blaasontspanners, incontinentiemiddelen en in een eerder stadium blaastrainingen en oefeningen voor de bekkenbodemspieren.
Nu moet je even bedenken dat ik hier mijn hele bewuste leven al mee aan het worstelen was.
En daar werd het voor mij niet beter van.
Ik werd er eerder depri van!
Maar het is nu ook niet echt een onderwerp waar je vrijwillig over praat.
Vooral niet omdat het onderwerp werd bedekt door een deken van schaamte, met name in de puberteit.
Altijd bezig zijn met naar het toilet gaan, soms wel 24 keer per etmaal.
Je leest het goed, 2009 en 2008 stonden in het teken van toiletgangen die dan niet korter duurden dan een kwartier.
Da’s dus 6 uur per dag (met dank aan mijn geliefde collega voor het rekenwerk), ik had geen relatie met een man meer, en op den duur ook niet meer met mezelf.
Als je van een relatie spreken kan had ik een relatie met het toilet.
Ik was al een hele tijd zo uitgeput dat ik op de automatische piloot liep.
Echt vanuit mijn hart leven en lachen was er niet bij, ik had wel lol en ik deed ook mijn best om mijn ongemak, gevoel van onzekerheid en angst niet op anderen te projecteren.
Maar je kunt wel zeggen dat het alle restjes energie werden opgezogen, met name door het bijna chronisch gebruiken van antibiotica.
En dan de angst dat mensen mij zouden ruiken, helemaal verschrikkelijk!
Kruidvat is blij geweest met mij als bulkafnemer van babydoekjes, en dat het nu niet meer zo is, is vast terug te zien in de kwartaalcijfers!
Ik heb me nog zo voorgenomen er geen zeikverhaal van te maken, maar of dat nu is gelukt….hihihi.
Desalniettemin de mist der passiviteit is voorgoed opgetrokken en maakt plaats voor een zonnig karakter met de nodige zelfspot.
En nee, het is niet nieuw voor mij, zo was ik ook voordat deze ellende begon.
Maar wat ben ik blij dat ik het besluit genomen heb om door een “slangetje” te plassen.
Ik ben zo blij als een kind….. of als een man!

Britt