Emo Annie

Hoi iedereen,

Ben helaas nog steeds niet helemaal beter, blijf keel- en spierpijn houden.
En ben bovenal moe.
Ik zal bovendien de laatste zijn die zou ontkennen dat ik erg emotioneel ben.
Waarom dat zo is?

Op vier april gaan er heel wat bewoners verhuizen naar Waldeckstate.
Dat is een heel nieuw gebouw op een voor de meesten al bekende plek.
Mij zegt het persoonlijk niet veel maar ik ben daar ook niet opgegroeid.
Mijn bekende plek bevindt zich letterlijk hier. Hier reed ik als klein meisje al rond op mijn driewieler en als het even kan zou ik hier het liefst nog heel lang blijven wonen.

En ik moet je zeggen dat ik gewoon heel snel gehecht raak aan mensen, wanneer die weggaan heb ik het er gewoon best moeilijk mee.
Niet alleen als het over bewoners gaat maar zeker ook de begeleiders. Bij mij staan ze dan wel niet zo vaak letterlijk aan mijn bed, maar ik heb met hen gewoon goede en vooral emotionele gesprekken.
Daarmee bedoel ik niet letterlijk dat er bij elk gesprek tranen vloeien maar meer dat het geen gesprekken zijn die over koetjes en kalfjes gaan.

En in dit soort situaties ben ik veel moeilijker in staat om de achtbaan aan emoties in mijn hoofd af te remmen.
Dit hoort blijkbaar bij mijn beperking maar tot voor kort wilde ik daar gewoon niet aan.
Een gevoel van schaamte denk ik…. Ahum dat weet ik wel zeker!!!!
Maar ik ben gewoon ik en toevallig hoort dit daar ook bij.

Ik weet dat ik me nog te vaak afvraag wat mensen van mij vinden, dat maakt mij op mijn 31ste nog steeds onzeker.
Maar pluspunt in dit geval is wel dat wanneer ik me goed voel ik mij daar al steeds minder van aantrek!
Toch nog een positief puntje gevonden.
Liefs,
Britt

Ps. Iedereen die straks naar Waldeck vertrekt heel veel plezier!