Idolen

Jeetje, mijn hoofd is weer eens vol, meestal is dat vreselijk vermoeiend.
Maar nu zit ik grinnikend achter mijn laptopje.
Oprah op tv, een bekende boyband staat daar op te treden.
I want it that way, schalt door de kamer.
Vreemd eigenlijk, toen ik vroeger op school zat waren zij helemaal hot.
Toch kan ik niet zeggen dat ik tot hun vaste fanbase behoorde, want ik heb ook nog een tijd gehad dat ik andere bandjes ook heel erg leuk vond.
Achteraf kan ik niet helemaal zuiver meer beoordelen of het nu een kwestie van uiterlijk, zangkwaliteiten of beiden moet zijn geweest.
En toch blijkt zoveel jaar later dat die liedjes nog steeds zijn blijven hangen.
Ik betrap mezelf erop dat ik mee zit te zingen, ben blij dat ik alleen woon, want volgens mij zou ik worden uitgelachen.
Een bekende zanger uit de tijd dat ik nog niet geboren was heeft zojuist zijn opwachting gemaakt.
Het liedje ken ik uit mijn hoofd, maar hem zelf zegt mij niets.
Het zal de leeftijd zijn.
Er komt iemand op, en zo zie ik vrouwen van achterin de 40, ineens in de tijd achteruit gaan tot zij zelf niet ouder zullen zijn geweest dan een jaar of 10, 15.
Alhoewel ik moet zeggen dat hij vroeger best een lekker ding was als ik die foto’s zo eens bekijk.
Ik heb mijn ogen natuurlijk niet in mijn broekzak zitten, hihi.
Alhoewel er een generatiekloof tussen al deze heren en mij valt te bespeuren, hadden of hebben zij een overeenkomst: een babyface.
Zo heb ik natuurlijk ook idolen gehad.
Ik kan me nog een tijd herinneren dat ik tot diep in de nacht een dagboek heb bijgehouden van een bijzondere gebeurtenis die heeft plaatsgevonden op mijn 17e.
Ik ben toen onderwerp geweest van een tv-programma en heb toen mijn eigen idool mogen ontmoeten.
Gelukkig is de rust alweer even teruggekeerd en moet ik tegenwoordig concluderen dat het idolaat zijn heeft plaatsgemaakt voor het erkennen van het hebben van enkele voorbeelden.
Maar oh oh, wat begrijp ik het euforische gevoel van deze groep vrouwen.
Nu ik er weer eens aan terugdenk overspoeld mij een gevoel, dat ik nog herken van 14 jaar geleden.
En vind ik mijzelf glimlachend achter de laptop.
Wel concluderend dat het gevoel dat er toen was, dus nog steeds ergens in een klein doosje verborgen zit, maar dat ik zelf kan bepalen wanneer dat doosje opengaat.
Niet langer idolaat, maar dankbaar voor wat ik toen heb mogen ervaren.

Be happy!
Bri++