Wandelen

Over het algemeen heb ik geen klagen, en beweeg ik mij redelijk gemakkelijk en happy door het leven.
Maar zo af en toe heeft mijn dag een behoorlijk gouden rand, zoals afgelopen zondag.
Mijn broer, schoonzus en neefje zijn langs geweest.
Mijn neefje is 1 jaar en een paar maanden en prijkt wanneer hij niet lijfelijk aanwezig is, aan de muur op een canvas doek vlakbij mijn tafel waar ik vaak zit.
Ik had graag zelf een kind gehad maar aangezien dit volgens mij niet tot mijn mogelijkheden en kwaliteiten behoort, is het heerlijk om zo af en toe aan het surrogaat moederen te gaan.
Samen wandelen, hij in de Ferrari onder de vouwbuggies.
Compleet met vijfpunts-gordel om de minisnelheidsduivel op zijn plaats te houden wanneer de g-krachten aan zijn lijfje rukken.
En ik in de Ferrari onder de elektrische rolstoelen.
Daar gaan we dan, ik rijd niet achter hem maar naast hem, en zie hem naar me kijken.
Ik heb geen idee wat er in zijn hoofdje omgaat, maar hij zou het wel goed vinden.
Anders had hij me allang laten weten dat hij het niks vind, door een keel op te zetten.
Zou hij weten hoe belangrijk hij voor me is, net als mijn broer en schoonzus dat zijn?
Misschien weet hij het nog niet, maar ik denk dat hij het wel voelt.
En juist wanneer mij de twijfel toeslaat, krijg ik een hartverwarmende glimlach van de grote kleine man.
En smelt ik helemaal wanneer hij een mond vol met melktandjes bloot lacht.
Och schat, wat houd ik van jou en je onschuldige kinderlijke wijsheid.
Jij weet tenminste al dat spreken zilver is en zwijgen goud.
En ik wordt al helemaal gelukkig als ik mijn broer en schoonzus samen zie.
Dat zou ik toch ook graag willen, maar zelfs nu dat niet zo is, stralen ze zoveel liefde uit, dat zelfs ik mag delen in de vreugde.
We zijn de hele middag samen geweest en het was weer even zoals het vroeger was, en hoe ouder ik wordt hoe meer ik de behoefte ken om te waarderen wat ik ooit had.
En te genieten van de dingen die nog komen gaan.
Lieverds, ik houd van jullie.

Dikke kus,

Britt