Kwestie van perceptie

Wanneer ben je gehandicapt, verminderd zelfredzaam of hoe je het beestje ook wil benoemen.
Het is een kwestie van perceptie, want ik heb een handicap, maar beleef dat lang niet altijd zo.
Ik benoem mezelf als zijnde permanent mobiel. Op een positief gestemde dag, welteverstaan.
Op een dag die ik sinds vorige week omschrijf als een spastisch dagje, kan ik toch ook een welgemeend gevoel van onbehagen ten toon spreiden. Hé dat is vreemd, ik lijk zowaar op een valide mens.
Dit klinkt raar, maar hier mee bedoel ik eigenlijk te zeggen dat iedereen zich wel eens gehandicapt kan voelen, incapabel of hoe je het ook noemen wil. Wanneer je bijvoorbeeld in teamverband werkt en er laat een schakeltje op zich wachten, ben jij ook niet in staat om verder te werken. De handicap in dit geval is dat je wachten moet. Men noemt mij gehandicapt maar ondertussen zit ik op een troon waar zo mogelijk alleen nog de koningin haar troon zich mee kan meten. Ik heb nog elke dag de tijd om van de kleine dingen te genieten en daar de waarde van te bepalen. Natuurlijk is het zo dat ik voor de maatschappij een handicap heb. Maar ik merk dat ik sinds een jaar een verschuiving meemaak in mijn eigen denken. Ik zit al praktisch mijn hele leven in een rolstoel en ik weet dus niet hoe het is om te leven zonder mijn beperking. Dus voor mezelf is de beperking maar relatief. Natuurlijk droom ik ook van goddelijk lange benen met strakke kuiten, gestoken in de mooiste schoenen. Maar ik troost me met de gedachte dat zelfs vrouwen met strakke kuiten niet op elk soort schoen kunnen lopen.
Accepteren dat je een beperking hebt is misschien wel het moeilijkst van alle dingen. En of je dat ooit helemaal zult accepteren is nog maar de vraag. Maar wanneer je de perceptie verlegt is alles relatief!

Groetjes Britt