Mary

Een writersblock, dat is waar ik nu last van heb.
Ken je dat, dan heb de behoefte om te schrijven maar er vloeit geen inkt uit de pen.
Lijkt alsof mijn hoofd leeg is maar het tegendeel is waar.
Als ik er bewust over na denk wordt ik gek van de dingen in mijn hoofd, heb een hele goede week achter de rug met heel veel leuke dingen.
Ben met mijn moeder naar de musical Mary Poppins geweest.
In het Circus Theater in Scheveningen.
Waar we eerst heel erg lekker hebben gegeten.
Complimenten aan de koks en alle andere mensen die je nooit ziet maar er wel degelijk zijn om de avond voor de gasten compleet te maken!
Het was geweldig, de indrukken zijn in mijn hoofd geperst en hebben voor een lange tijd een plek in mijn hart gekregen.
Iedereen kent het verhaal van Mary Poppins denk ik wel, maar dit heeft echt alle verwachtingen overtroffen!
Zoals een musicalfan betaamt heb ik bijna alle afleveringen van de zoektocht naar de Nederlandse Mary gevolgd.
Ik heb waarschijnlijk echt geen toonzuiver gehoor en al helemaal geen toonvaste zangstem.
Waag regelmatig een poging tot het meezingen van het brede scala aan muziek dat het geheugen van mijn nieuwe computer herbergt.
Maar helaas wordt ik nogal eens ruw uit de droom gewekt dat ik wel aardig klink.
Een nieuw zeepbellensyndroom is geboren, de mooie droom spat met een niet licht te verstane knal uiteen en helpt zichzelf vervolgens om zeep.
Waarop ik vaak alleen nog maar weet te verzuchten dat wanneer ik mij niets verbeeld, ik ook niets zal zijn.
Noortje en William zijn dat echter zeker wel, ik vind ze erg goed spelen en zingen, en barsten van het talent.
En het mooiste is nog dat zij zoveel lol en energie ten toon spreiden, dat het zelfs voor mij onmogelijk is om stil te blijven zitten.
En aangezien ik lijd aan CSHS is dat toch wel erg knap.
Voel me vaak wat ongemakkelijk omdat ik mijn lichaam niet synchroon kan laten lopen met de wave-beweging van de rest van de mensen in de zaal.
Als zij naar links bewegen, beweeg ik naar rechts en als er dient te worden geapplaudisseerd loop ik steevast een volle seconde achter.
Ik ambieer dan ook geen ambitie om een menselijk metronoom te worden.
Tja, is wat CSHS met me doet, de afkorting staat overigens voor ‘Chronisch Stijve Hark Syndroom’ oftewel spasticiteit.
Toch maak ik me daar geen zorgen om, het maakt mij nu eenmaal mezelf en ik heb een geweldige avond gehad.
Om met Mary te spreken was het ‘Supercalifragilisticexpialidasties’.
En als je zelf behoefte hebt in een kleurrijk feest voor al je zintuigen, dan moet je eens bij Mary op bezoek in Scheveningen.
Dank je Mary, voor je schepje suiker, je hebt er weer voor gezorgd dat mijn writersblock is opgeheven!
Enne… als ik nog een kinderjuf nodig had gehad was je zonder enige twijfel ook mijn favoriete kinderjuf met gevoel voor humor, warmte, en niet te vergeten een stem als een nachtegaal!.
Hoop dat je nog heel lang samen met alle andere mensen op de planken en achter de schermen mag zorgen voor lachende mensen in de zaal.
Bye bye Mary Poppins!