Spiegel

Wanneer we beter naar onszelf leren kijken, zullen we anderen beter kunnen zien.
Dan kom je er achter dat wat bij jezelf onderhuids kriebelt, meestal ook onderhuids jeukt bij een ander.
Meestal is men geneigd om eerst met de vinger naar een ander te wijzen en dan pas naar zichzelf.
Maar als ik zelf iets veranderd wil zien moet ik toch echt bij mezelf beginnen.
Dat is wat ik na ruim 14 en een half jaar meerdere instellingen bewoond te hebben wel geleerd heb.
Soms is het geweldig om met groepsgenoten aan een goed leefklimaat te bouwen en soms kan het mij loodzwaar vallen.
En niet omdat zij zichzelf zijn, maar omdat bijna iedere groepsgenoot de gave bezit om mij in de spiegel te laten kijken.
Wanneer ik hen in mijn spiegel laat kijken, komt het vaker voor dat alleen het eigen spiegelbeeld wordt gezien en niet de diepere laag.
Ik zou de laatste zijn die dat iemand aanrekent, omdat iedereen zijn eigen kwaliteiten heeft.
En ik vind ze ook allemaal even bijzonder en aardig.
Maar het maakt mij soms wat eenzaam omdat het vaak voorkomt dat ik voor feedback en een sessie spiegelen bij de begeleiding moet aankloppen.
De andere kant van het verhaal is dat als er iets ergs gebeurt met een groepsgenoot de hele groep zich verenigd en een warme deken vormt waaronder iedereen zich geborgen en vrij mag voelen om zichzelf te zijn.
Natuurlijk komt ook binnen deze groep regelmatig onenigheid voor en wat spanningen.
Maar binnen deze muren is nog nooit een burgeroorlog uitgevochten en dat kan ik niet zeggen van de wereld buiten deze intramurale instelling!
Ik ben geplaatst binnen deze groep die al aardig wat jaartjes bestond, en zonder problemen opgenomen.
Ook dat is de kracht van de groep en de schoonheid ervan, als mensen zien dat het goed is, is het goed genoeg.
Onze locatiemanager zou tegenspreken dat dit een groepswoning is.
Dat is het ook niet omdat wij allemaal een eigen appartement hebben om te wonen en te leven.
We kunnen allemaal onze privacy opzoeken en onze eigen dingen doen.
Maar het groepsgevoel is wel degelijk aanwezig en dat is denk ik ook wat ons bindt, en sterk maakt.
binnenkort verhuizen er heel wat groepsgenoten en ik merk dat ik dat ook best moeilijk vindt.
Ik weet wat ik had en niet wat ik terugkrijg.
Aan de andere kant, zij wisten ook niet wie ze plotseling terugkregen toen ik hier kwam en ook dat is heel goed gegaan.
Afwachten dan maar.
Dit lijkt allemaal wat zwaar op de hand, maar verandering brengt beweging met zich mee en hopelijk is het een beweging die vooruit gaat. Verandering van spijs doet eten en we zullen zien waar dat ons brengt.
Als ik een probleem heb met een ander heb ik eigenlijk een probleem met mijzelf!
Waarom zal ik dan een ander de schuld geven van of vragen mijn probleem op te lossen.
Dat gebeurt wel eens omdat ik een mens ben en anderen gebeurt af en toe het zelfde omdat zij mens zijn. Leer naar jezelf te kijken om anderen te zien en kijk naar anderen om jezelf te zien!
Als je dat probeert zul je zien dat je nooit eenzaam hoeft te zijn.
Niet in je fouten of in je triomfen!
Ik heb mijn triompf allang behaald, van mezelf leren houden met heel veel hulp en steun van mijn groepsgenoten.
Gewoon doordat deze kleurrijke groep mensen er is!
Natuurlijk heeft de begeleiding ook een belangrijke plaats binnen deze hiërarchie en ik waardeer ze ook ten zeerste, maar zij gaan weer naar huis als het werk erop zit en wij leren, leven , zijn blij, en hebben verdriet in ons eigen huis waar we met zijn allen ons thuis van maken.