Huisdieren

Vandaag ben ik een uurtje op ‘het Akkertje’, de kinderboerderij geweest. Tegenwoordig is deze ook een locatie van Steinmetz | de compaan. Maar ik kwam hier als klein meisje ook al. Op mijn driewieler of in de wandelwagen. Ben altijd gek geweest op dieren. Ik zou denk ik niet veel ouder zijn geweest dan drie jaar toen de eerste huisdieren onze achtertuin kwamen bevolken. Twee Albinokonijnen die in mijn herinnering reusachtig waren. Maar ja, ik was ook nog maar klein.
Saskia en Jeroen, (of heetten ze nu Jip en Janneke) bezaten een dubbel buitenhok met nachtverblijf. En ik vrees dat mijn ouders de verantwoording droegen over het interieur van deze hokken en over de voedselvoorziening voor deze schattige, fluffy dieren.
Simpelweg omdat ik te jong was dat zelf, of in ieder geval alleen te doen. Daarna kwamen er Cavia’s in huis maar zij hebben aanzienlijk minder indruk op me achter gelaten, ik weet hun namen niet meer. Shame on me!! Tegen die tijd was ik zo oud dat de verantwoording voor hun welzijn steeds meer bij mij kwam te liggen. Al was het zo dat mijn moeder of vader nog steeds betaalden voor hun voer, en mij nog steeds moesten helpen bij het schoonmaken van hun hok, vanwege mijn fysieke belemmeringen. Kan me nog herinneren dat wanneer ik een poging deed hun hok leeg te halen, het pad tussen de lage houten kloostertafel en de eettafel altijd bezaaid lag met zaagsel. Waardoor mijn moeder weer moest stofzuigen.
Ik heb dat een tijd lang niet aangenaam gevonden, het geluid van dit opzuigende elektrische monster deed zeer aan mijn spastische lijf, omdat ik van schrik alle spieren aanspande.
Toch heb ik het altijd fijn gevonden om huisdieren te hebben. Omdat zij me ook hielpen te ontspannen door ze aan te halen of te kijken naar hun af en toe vreemde capriolen.
Nu ben ik dertig en zijn we in volgorde, 2 Albinokonijnen, ongeveer 4 cavia’s, 4 kattten en een dwergkonijntje verder.
En acht ik mezelf niet langer in staat om voor dieren te zorgen, door mijn leeftijd en veranderde prioriteiten evenals door mijn belemmeringen. Een kattenbak is zwaar en ik zie de stinkende inhoud al over de grond rollen…..
Maar zo’n dagje kinderboerderij was in meerdere opzichten super, ik kon me even laten gaan en even ouderwets knuffelen, ruiken en kijken. Maar het meest genoot ik nog van de herinnering aan huiselijkheid en veiligheid van vroeger. Vooral omdat dat tegenwoordig door emoties of haast soms word overschaduwd. Omdat ik ouder wordt en mee moet en wil draaien in de wereld van vandaag. Maar mijn herinneringen moeten ook niet vergeten worden. Zij hebben me gemaakt tot wie ik ben en zullen tot een bepaalde hoogte ook uitmaken wie ik aan het worden ben. De reis is nog steeds belangrijker dan de bestemming.