Bezuinigingen

Er is al een tijdje een onderwerp waar ik mij over het algemeen vrij veel zorgen over maak:
Ik vertoon struisvogelgedrag als het gaat om de bezuinigingen.
De hele politieke en economische wereld is in rep en roer.
Demissionair kabinet Balkenende is niet meer bij machte om belangrijke besluitvorming door te voeren.
En ondertussen gaat het werk van Rosenthal toch ook echt niet meer over ‘Rosen’.
Nee, dit is geen spelfout, slechts een kwestie van dichterlijke vrijheid.
Nu heb ik nooit beweert dat politiek spel spelen en hoog inzetten gemakkelijk is.
Maar deze keer is er bij mij toch echt een gevoel van wantrouwen gerezen.
Wat nu als blijkt dat de ziektekostenpremies, die bij wet verplicht zijn gesteld, zo hoog worden dat geen ziel ze meer kan betalen.
Bega je dan een misdrijf en moet je vervolgens het gevang in.
Gaat lekker Den Haag, volgens mijn informatie zitten er al meerdere delinquenten bij elkaar op cel vanwege cellentekort.
En wie moet hen dan begeleiden en bewaken?
Bij capaciteitsveranderingen zul je daar toch echt bijtijds een werkbaar plan van aanpak klaar moeten hebben.
Hoe zorg je er dan voor dat de mensen die er al zijn, zo gemotiveerd blijven werken in een fijne werkomgeving, dat zij ook met respect en soms een beetje liefde hun werk kunnen blijven doen.
Hetgeen zij mijnsinziens ook ruimschoots terugverdienen.
Heeft iemand er al eens over nagedacht, wat het doet bij de doelgroepen, het moet altijd gaan over economisch gewin, dat begrijpt mijn neus ook nog wel!
Het is in deze crisistijd al moeilijk genoeg om het hoofd boven water te houden.
Alleen vraag ik mij af of de politici in Den Haag ooit nog wel eens een werkbezoek hebben afgelegd richting een justitiële inrichting of zorgcomplex om zelf de immense werkdruk te ervaren!
Wij als cliënten, patiënten en bewoners zijn vaak erg trots op het feit dat er een ontspannen soort gevoel van eenheid en wederzijds respect heerst.
Niet in de laatste plaats omdat iedereen ervan doordrongen is dat de kracht van de enkeling nooit zo groot kan zijn als de kracht van een groep.
Ik begrijp heus dat de bezuinigingen onafwendbaar zijn, maar hoe kun je het toch laten gebeuren dat er bijna automatisch wordt bezuinigd op het ontplooien van een autonome ik, gewoon omdat er niet voldoende mensen zijn die je kunnen begeleiden tijdens het bewandelen van die weg .
Ik vrees dat wanneer er teveel bezuinigd word, mensen met een handicap, belemmering, stoornis of zij die anderszins hulpbehoevend zijn, daar zodanig last van krijgen dat zij nog erger afhankelijk zullen worden, waardoor er uiteindelijk nog meer mensen nodig zullen zijn.
Waar haal je hen dan vandaan en het geld om hun salaris te betalen?
Laten we in hemelsnaam niet beknibbelen op de menselijke kant van dit verhaal, een oplossing heb ik niet, kan hooguit de mens in de ander blijven zien.

Liefs, Britt